Laatste dag
Vrijdag 2 juli 2010
Vanmorgen op de sollicitatie, was ik wat zenuwachtig, omdat ik me een beetje belachelijk voelde met het geen wat ik ze ging zeggen… Tegen alle verwachtingen in verliep het gesprek helemaal anders als gedacht. Het klikte nogal gelijk met die twee die het sollicitatiegesprek afnamen. Het gesprek verliep vlot en luchtig, er werd ontspannen heen en weer gekletst. Op mijn uitleg dat ik eigenlijk volgende week al naar Nederland terug zou moeten gaan voor mijn werk die ik daar nog steeds heb en dat die baas me al ruim drie maanden heeft gegeven voor persoonlijke redenen, zeiden ze me dat ze toch erg graag de laatste afspraak wilde maken voor mijn vertrekdatum. Ze waren tot nu toe tevreden over hoe de gesprekken waren verlopen. Als er unaniem besloten zou worden om mij aan te nemen dan zou het contract pas ingang hebben de eerste of de vijftiende september. Ik keek verwonderd en vroeg hoe dat zo kwam. In augustus liggen ze ruim drie weken stil omdat ook andere bedrijven gewoon dicht gaan. Ze sluiten dus letterlijk drie weken het gehele bedrijf! Ongelooflijk! In september komt alles weer op gang en zou het perfect zijn de nieuwe persoon tussen te voegen. Ik zou dan in eerste instantie een contract krijgen van zes maanden met een maand proeftijd en daarna kan het een vast contract worden…. De volgende afspraak heb ik volgende week vrijdagmiddag om 15.30 uur. Het wordt een soort psychologische test, iets waar ik echt een tering hekel aan heb, maar goed.
Dit heeft me aan het denken gezet. Dit geeft een nieuwe perspectief. Dit kan een troef in mijn handen zijn. Een “oplossing” voor als het in Nederland niet meer naar mijn zin gaat… Een slag om de arm. Ik kan nu met een gerust hart terug gaan naar Nederland en kijken wat de “feeling” is die ik dan heb met Nederland, mijn werk, mijn doen en laten en dit alles afwegen tegen mijn vrienden, mijn ouders en familie, mijn gewoontes en dan zal ik zo oprecht mogelijk kunnen beslissen wat ik voor draai aan mijn leven zou willen geven. Want als ze me willen aannemen in dit bedrijf hier in Italië, dan heb ik wel een contract van zes maanden zovast eens even. Dat is te overwegen, een prachtige ervaring lijkt mij.
Ik heb tussen de middag even geskypt met Elien, die krijgt het Spaans benauwt van mij… maar ze kan het wel allemaal volgen. Ze weet ook wel dat als ik nu terug kom in Nederland, ik wel echt eerlijk zal zijn en objectief. Ze weet dat ik niet zomaar over een nacht ijs ga. Ze is wel bang dat ik zou kunnen gaan en daar is ze niet zo gelukkig onder. Tja, ik ook niet Elien, ik mis je echt heel erg vaak! En ook onze andere vrienden want een mailtje of een skype contact of een sms is anders als er zijn, als samen zijn. Ik zal alles af moeten wegen en kijken naar welke kant de weegschaal feitelijk zal slaan.
Ik heb het er vanmiddag ook even met Anja over gehad, die kan het helemaal volgen en vond het heel positief dat ik beide deuren open hield…
Op de wedstrijd geef ik geen enkel commentaar, de een zegt dit, de ander zegt dat, ik zeg, WE HEBBEN GEWONNEN! Feest! Ook voor An en Fio reden genoeg voor uitbundig gedrag en het Nederlandse bloed te doen laten koken!
Het was heel erg gezellig werken vanavond want de adrenaline zat er heel de avond goed in en de klanten die weten dat ik Hollandse ben waren laaiend enthousiast en hopen voor Nederland dat ze dit jaar de WK winnen! Wie niet!